Reklama

Wiosenne zwalczanie miotły zbożowej w zbożach ozimych

Miotła zbożowa jest najpowszechniej występującym chwastem jednoliściennym w zbożach ozimych.


Zalicza się do gatunków o wysokiej szkodliwości dla zbóż. Szacuje się, że 100 egzemplarzy miotły na 1 m2 może powodować straty w plonie żyta ok. 0,5 t/ha zaś pszenicy w granicach 0,5-1,2 t/ha. Miotła zbożowa jest gatunkiem bardzo plennym (1000-15000 nasion na roślinę). Odznacza się przy tym dużą zdolnością adaptacyjną do różnych warunków środowiska, co czyni go wysoce ekspansywnym. Wschodzi jesienią i wiosną, a w czasie łagodnej zimy może kiełkować nawet pod śniegiem.

Prawidłowo prowadzona walka z miotłą zbożową powinna łączyć w sobie zwalczanie chemiczne oraz działania profilaktyczne mające na celu niedopuszczenie do nadmiernego wzrostu jej liczebności na plantacjach zbóż. W tym celu powinno się w pierwszej kolejności wyeliminować praktyki sprzyjające jej występowaniu, m.in. uprawę zbóż po sobie oraz uproszczenia w uprawie roli. Stosowanie herbicydów zapewnia szybkie i bardzo dobre rezultaty, a jednocześnie ogranicza liczebność miotły w kolejnych sezonach wegetacyjnych. Dzięki bogatemu asortymentowi herbicydów walka chemiczna nie powinna stwarzać większych problemów. Dostępne na rynku środki chwastobójcze umożliwiają eliminację miotły w bardzo szerokim przedziale czasu. Termin aplikacji środka powinien być dostosowany nie tylko do fazy rozwojowej rośliny uprawnej, lecz również powinien uwzględniać stadium miotły zbożowej.

W tabeli 1 przedstawiono fazy rozwojowe tego gatunku, w których może być efektywnie zniszczony przez niektóre herbicydy. Wynika z niej, że w większości przypadków miotłę można zwalczyć do końca jej krzewienia. Najlepiej jednak wykonać zabieg najszybciej jak tylko będzie to możliwe, ponieważ zminimalizowane zostaje wtedy ryzyko, że okaże się on mało skuteczny.

W tabeli 2 przedstawiono wykaz substancji aktywnych przeznaczonych do wiosennego zwalczania miotły w zbożach ozimych wraz z przykładowymi środkami oraz zakresem terminów ich aplikacji. Z całej oferty herbicydów tylko dwie substancje, tj. pinoksaden i fenoksaprop-P-etylu niszczą wyłącznie chwasty jednoliścienne, zaś pozostałe zwalczają dodatkowo gatunki dwuliścienne. Środki zawierające pinoksaden jako pojedynczą substancję czynną można stosować najdłużej, tj. do początku fazy liścia flagowego. Herbicydy zawierające fenoksaprop-P-etylu stanowią najliczniejszą grupę, a termin ich aplikacji jest zróżnicowany, w zależności zakresu rejestracji produktu. Herbicydem o najkrótszym okresie aplikacji jest oparty na chlorotoluronie Tolurex 500 SC, który może być stosowany tylko w pełni krzewienia. Środki zawierające chlorotoluron mogą skutecznie działać w niskich temperaturach, w związku z czym nadają się do stosowania nawet wczesną wiosną. Najliczniejsza grupa herbicydów zwalczających miotłę zbożową obejmuje substancje, których mechanizm działania polega na hamowaniu biosyntezy trzech aminokwasów: waliny, leucyny i izoleucyny. Należą do niej: chlorosulfuron, sulfosulfuron, jodosulfuron metylosodowy, piroksysulam, propoksykarbazon sodowy, mezosulfuron metylowy. Spośród wymienionych, sulfosulforon występuje tylko pojedynczo, natomiast mezosulfuron metylowy można spotkać jedynie jako składnik fabrycznych mieszanin dwu- lub trójkomponentowych. Pozostałe składniki mogą występować zarówno samodzielnie, jak i w fabrycznych mieszaninach z substancjami z tej samej grupy (w przewadze) oraz z grupy regulatorów wzrostu (2.4-D, aminopyralid).
Ze względu na narastający problem uodparniania się miotły zbożowej na herbicydy należy przestrzegać zasad strategii zarządzania odpornością. W tym celu zaleca się m.in. aby na danym polu stosować rotację herbicydów o różnych mechanizmach działania.


dr inż. Renata Kieloch,
IUNG-PIB
Zakład Herbologii i Technik Uprawy Roli we Wrocławiu

Banner 468 x 60 px